Een huisgenoot van me wilde naar Denemarken om een goede vriendin en oud-huisgenoot op te zoeken.
Ik wilde gemakshalve (ruim 700 km rijden) met een bestelauto gaan die ik heb staan. Gewoon 120 jagen, negen uur rijden en klaar.
Dat liep anders, aangezien een bestelauto twee zitplaatsen heeft, en er nog een oud huisgenoot mee wilde. Drie personen gaat niet in een bestelwagen.
Dan maar met de Kadett! Zo zat ik met twee Antillianen in de auto op weg naar Denemarken.
Voorbereid met een doppenset, wat steeksleutels en een verdelerkap, contactpuntjes en rotor reserve - en gelukkig een recent beurtje - zijn we op pad gegaan.
Pas aan het einde van de heenrit kregen we panne: een sterke benzinelucht die helaas niet even bleef.
Ik vreesde voor gesprongen slangetjes (nee, die heb ik al vervangen
) maar de aftapplug van de vlotterkamer bleek zichzelf losgetrild te hebben.
Na drie jaar! Drie jaar achter elkaar zandpaden in de Ardennen op en af, en nu besloot het ding los te raken. Ik kan er niet bij.
De plug lag netjes op het kleppendeksel. Gelukkig kon ie niet zomaar helemaal kwijtraken!
Verder heeft niks de pret kunnen drukken. Vooral mijn bijrijders vonden dat wel bijzonder.
We zijn door de navigatie nog een vermeende weg op gestuurd: een modderpad met een naam. We wilden een avondwandeling, en die kregen we. Ook het offroaden heeft de Kadett prima doorstaan en het heeft zelfs nog wel mooie plaatjes opgeleverd:
De heuvels en het valse plat waren af en toe wel een avontuur: trekt ie nou slecht, of is het gewoon de weg?
Ik ben wat dat betreft een beetje een zenuwlijer; zo gauw iets niet helemaal lijkt te kloppen stress ik toch een beetje over het welzijn van m'n wagentje.
Maar los daarvan is het niets dan genieten: met een vaartje van 100 á 110 km/u de snelwegen af rollen, genieten van alle bekijks en, zoals Olaf het wel eens gezegd heeft, te genieten van elke kilometer.
